Walenie i delfiny

W prezbiterium Katharinenhalle (Kościoła Świętej Katarzyny) Zwiedzający stoją pod 15 metrowym szkieletem finwala, wyłowionego w roku 1825 na brzegach Wyspy Hiddensee. Również tu wystawiony jest szkielet Butlogłowu Północnego z rodziny waleni, znaleziony na plaży w Hiddensee w 1993 roku. Te i inne zapierające dech w piersiach eksponaty waleni i delfinów czekają na Zwiedzających w byłym prezbiterium klasztornym.

Wśród licznych - historycznych i współczesnych -  odkryć waleni u wybrzeży Bałtyku, które są klasyfikowane i dokumentowane przez Niemieckie Muzeum Morskie, znajdują się nierzadko delfiny. I tak mamy w Muzeum szkielety dwu delfinowców białonosych, pochodzących z lat 90-tych ubiegłego stulecia. Wystawiony w witrynie MEERESMUSEUM egzemplarz odkryty został w roku 1975 u wybrzeży południowego Bałtyku w Neuendorf na Wyspie Hiddensee. Była to samica o wielkości 2,70 m, ważąca ok. 200 kg. Jej zwłoki  musiały w skutek postępującego rozkładu zostać spreparowane od razu na plaży.

Prawdopodobnie kilka dni wcześniej ten - wynurzający się wielokrotnie - delfin widziany był w wodach zatoki Strelasund. Muzealni preparatorzy zrekonstruowali zwierzę znajdujące się dziś w witrynie wystawienniczej, w której można rownież oglądać jego szkielet. Obok „przepływa“ delfin zwyczajny i przekrojowy preparat morświna, który pozwala zajrzeć do wnętrza tego morskiego ssaka.

24 sierpnia 1993 morze wyrzuciło na płaskie wybrzeża Hiddensee butlogłowa północnego (Hyperoodon pullatus). Była to 8-metrowa samica, ważąca 5,8 tony wraz z młodym osobnikiem, któremu jednak udało się po wielu próbach powrócić w morskie otchłanie. Butlogłów, zwany rownież walem butelkonosym lub doglingiem należy do rzadkiej rodziny waleni zyfiowatych.

Historyczny szkielet finwala w prezbiterium Klasztoru oraz jego olbrzymie narządy wystawione w witrynie znajdującej się poniżej, stanowią logiczną całość. Pomimo, iż wszystkie eksponaty pochodzą z wyrzuconego w 1825 roku na zachodnie wybrzeże Rugii finwala, ich integralna prezentacja nie jest oczywistością. Zarówno szkielet jak i wnętrzności odbyły długą, zawiłą odyseję, zanim dzięki pewnym przypadkom z powrotem trafiły do Niemieckiego Muzeum Morskiego. Dopiero w roku 1978 dzięki wymianie naukowej, kilka narządów walenia -  penis, tchawica i łuk aorty - mogło  powrócić do Stralsundu. W owym czasie Muzeum Natury było przekształcane w Muzeum Morskie, stąd niektóre nieprzydatne zbiory mogły zostać wymienione na eksponaty oceanograficzne.